Park Krajobrazowy "Dolina Słupi" - został utworzony w 1981 roku i jest jednym z najstarszych parków krajobrazowych w Polsce.

Jego powierzchnia wynosi 37 040 ha i wraz ze swoją otuliną - 83 170 ha, obejmuje obszar środkowego biegu rzeki Słupi i jej zlewni od miejscowości Soszyca do drogi Krępa-Łosino. Park Krajobrazowy "Dolina Słupi" jest parkiem typu dolinnego, a jego teren został ukształtowany w okresie topnienia północnoatlantyckiego lądolodu, co przyczyniło się do bogactwa form krajobrazu i znacznego zróżnicowania wysokościowego terenu. Charakterystyczną cecha Parku jest jego lesistość, aż 72% powierzchni zajmują lasy. Najczęściej spotykanymi tu zbiorowiskami leśnymi są bory sosnowe świeże i mieszane, znacznie rzadziej bory bagienne. Lasy liściaste Parku reprezentowane są przez kilka typów zbiorowisk, z których największe powierzchnie zajmują buczyny niżowe: kwaśna i żyzna, dolinom rzecznym towarzyszą grądy gwiazdnicowe, łęgi wierzbowo topolowe i zarośla łozowe. Do bardzo interesujących formacji roślinnych należą torfowiska, a wśród nich szczególnie cenne fragmenty nawiązujące do torfowisk wysokich. Ważnym elementem krajobrazu są jeziora o różnej wielkości, kształcie i pochodzeniu, na czele z największym jeziorem Parku - Jeziorem Jasień (590 ha). Do najcenniejszych przyrodniczo należą jeziora lobeliowe z ich reliktową roślinnością. Flora roślin naczyniowych Parku liczy 748 gatunków, z czego wiele z nich to gatunki chronione, zagrożone i ginące. Obszar Parku z jeziorami, licznymi strumieniami i rzekami stanowi dogodne środowisko życia dla wielu gatunków ryb, w tym cennych ryb wędrownych: łososia i troci. Wśród podmokłych terenów znakomite warunki rozwoju znalazło 10 gatunków płazów. Na terenie Parku spotkać można również 4 gatunki gadów. Bogato przedstawia się ornitofauna. Na szczególną uwagę zasługuje gniazdowanie gągoła, błotniaka zbożowego, kani rdzawej, bielika, orlika krzykliwego i puchacza - ptaków zagrożonych i wpisanych do "Polskiej czerwonej księgi zwierząt". Ze względu na różnorodność i bogactwo awifauny cały obszar Parku został uznany za jedną z 118 ostoi ptaków w Polsce. W 2004 cały obszar Parku włączony został do sieci Natura 2000 jako obszar specjalnej ochrony ptaków jako "Dolina Słupi" - PLB 220002. Na obszarze Parku stwierdzono również 41 gatunków ssaków.
Dla ochrony najcenniejszych fragmentów naturalnej przyrody, na terenie Parku utworzono 4 rezerwaty przyrody i ustanowiono 57 pomników przyrody.

Parki krajobrazowe są wieloprzestrzenną formą ochrony przyrody i stanowią bardzo istotny element systemu obszarów chronionych w Polsce. Specyfiką parków krajobrazowych jest to, że obejmują obszary o niezwykle cennych walorach przyrodniczych, historycznych i krajobrazowych, będąc jednocześnie terenami użytkowanymi przez człowieka.

W parkach odbywa się normalna gospodarka leśna, rolnicza, znajdują się liczne jednostki osadnicze. Zwrócić należy także uwagę, że w obrębie parków krajobrazowych mamy do czynienia z bardzo skomplikowanymi stosunkami administracyjnymi. Oprócz zarządów parków podporządkowanych wojewodzie, tereny te znajdują się w jurysdykcji władz samorządowych - gminnych, powiatowych, a także wojewódzkich.
Dlatego też zarządzanie ochroną przyrody na tych terenach jest szczególnie trudne. Podstawowym dokumentem dla Parków, umożliwiającym realizację idei zrównoważonego rozwoju, i skuteczne nimi zarządzanie są plany ochrony.

Na terenie woj. pomorskiego istnieje 9 parków krajobrazowych, które wpisały się, miejmy nadzieje, że na stałe na mapę ochrony przyrody Województwa Pomorskiego Zajmują one łącznie powierzchnię 179 208 ha. Największym jest z nich jest Dolina Słupi, inne to: Zaborski, Kaszubski, Trójmiejski, Nadmorski, Wdzydzki Tucholski, Mierzei Wiślanej i Pojezierze Iławskie.

źródło: www.dolinaslupi.pl